Company Logo

Menu

   

Uwaga

Przydatne linki dotyczące autyzmu

SOTIS-Centrum terapii 
Centrum Terapii SOTIS specjalizuje się w terapii dzieci z autyzmem oraz i Zespołem Aspergera


Świat Autyzmu
Strona o autyzmie dla rodziców, wychowawców, nauczycieli i przyjaciół oraz czasopismo internetowe


Autyzm.pl- forum dyskusyjne
Forum dyskusyjne

Polecana literatura

Wybrana literatura

 

·         Attwood T.: Zespół Aspergera. Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2006.

·         Baron-Cohen S., Bolton P.:  Autyzm. Fakty. Krajowe Towarzystwo Autyzmu Oddział w Krakowie, Kraków 1999.

·         Błeszyński J.: Mowa i język dzieci z autyzmem. Wybrane zagadnienia. WSP, Słupsk 1998.

·         Błeszyński J. (red.):  Alternatywne i wspomagające metody komunikacji. Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2006.

·         Błeszyński J. (red.):  Wspomaganie rozwoju osób z autyzmem. Teoria-Metodyka-Przykłady.  Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2004.

·         Bobkowicz-Lewartowska L.:  Autyzm dziecięcy. Zagadnienia diagnozy i terapii. Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2000.

·         Danielewicz D., Pisula E. (red.): terapia i edukacja osób z autyzmem. Wybrane zagadnienia. Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej, Warszawa 2003.

·         Esveldt-Dawson K., Kazdin A.: Jak utrwalać wyuczone zachowanie. (seria:  Jak kierować zachowaniem). Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 2000.

·         Frith U.: Autyzm i Zespół Aspergera. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005.

·         Gałkowski T., Kossewska J. (red.):  Autyzm wyzwaniem naszych czasów. Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków 2000.

·         Gałkowski T,: Dziecko autystyczne w środowisku rodzinnym i szkolnym. WSiP, Warszawa 1995.

·         Grandin T., Scariano M. M.:  Byłam dzieckiem autystycznym. Wydawnictwo Naukowe PWN, Wrocław 1995.

·         Hart Ch. A.: Przewodnik dla rodziców dzieci autystycznych.  Fundacja im. Wojtka Wadowskiego, Łódź 1995.

·         Hall R.V., Hall M.L.: Jak stosować systematyczną uwagę i aprobatę (z serii: Jak kierować zachowaniem). Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 2000.

·         Hall R.V., Hall M.L.: Jak stosować wzmocnienia. (z serii: Jak kierować zachowaniem). Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 2000.

·         Jackson L., Świry, dziwadła i Zespół Aspergera, Wydawnictwo Fraszka Edukacyjna we współpracy z Fundacją Synapsis, Warszawa 2005.

·         Jaklewicz H.:  Atyzm wczesnodziecięcy.  Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 1993.

·         Jaklewicz H. (red.):  Edukacja osób autystycznych w praktyce i badaniach naukowych. Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 1998.

·         Kruk-Lasocka J.:  Autyzm, czy nie autyzm? Problemy diagnozy i terapii pedagogicznej małych dzieci. Dolnośląska Szkoła Wyższa Edukacji, Wrocław 2003.

·         Lovaas O.I.: Nauczanie dzieci niepełnosprawnych umysłowo. WSiP, Warszawa 1993.

·          Maciarz A., Biadasiewicz M.: Dziecko autystyczne z problemem Aspergera. Studium przypadku. Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2000.

·         Maurice C, (red.): Modele zachowań oraz współpraca z dziećmi autystycznymi. Poradnik dla rodziców i osób profesjonalnie zajmujących się problemem. Twigger. Warszawa 2002.

·         Mesibow G., Schopler E., Schaffler B., Landrus R.: Profil psychoedukacyjny dla młodzieży i dorosłych (AAPEP). Zindywidualizowana ocena i terapia dzieci autystycznych oraz dzieci z zaburzeniami rozwojowymi. Tom IV. Twigger, Warszawa 2002.

·         Moor J.: Śmiech, zabawa i nauka z dziećmi o profilu autystycznym. Wydawnictwo Cyklady, Łódź – Warszawa 2006.

·         Parker J., Randall P.: Autyzm. Jak pomóc rodzinie. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2001.

·         Pisula E.: Autyzm. Fakty, wątpliwości, opinie. WSPS, Warszawa 1993.

·         Pisula E.: Autyzm i przywiązanie. Studia nad interakcjami dzieci y autyzmem i ich matek. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2003.

·         Pisula E.: Autyzm u dzieci. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000.

·         Pisula E.:  Małe dziecko z autyzmem. Diagnoza i terapia. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005.

·         Schopler E., Lansing M., Waters.: Ćwiczenia edukacyjne dla dzieci autystycznych. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne i Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 1991.

·         Schopler E., Reichler R.J., Bashford A., Lansing M.D., Marcus L.M.: Profil Psychedukacyjny. Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 1995.

·         Schopler E., Reichler R.J., Lansing M.D.: Techniki nauczanie dla rodziców oraz profesjonalistów. Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 1995.

·         Striefels S.: Jak uczyć przez modelowanie i imitację (z serii: Jak kierować zachowaniem). Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, Gdańsk 2000.

·         Winter M.: Zespół Aspergera. Co nauczyciel wiedzieć powinien. Poradnik nauczyciela, wychowawcy, pedagoga, Wydawnictwo Fraszka Edukacyjna, Warszawa 2006.

 

Autyzm

CO TO JEST AUTYZM
        Jest to całościowe, rozległe zaburzenie rozwoju, uznawane za jedno z najcięższych, które wpływa na przebieg różnych procesów psychologicznych, na zachowanie, przez co znacznie ogranicza samodzielne życie. Obejmuje przede wszystkim kontakty społeczne, zachowanie oraz mowę. Występuje u obu płci, jednak u chłopców trzy-, czterokrotnie częściej. Szacuje się, że autyzm pojawia się u 4-5przypadków na 10.000, a ostatnie wyniki badań donoszą, że liczba występowania tych zaburzeń zwiększa się. Nie jest więc zaburzeniem rzadkim! Autyzm ujawnia się najczęściej we wczesnym dzieciństwie, przed ukończeniem trzeciego roku życia albo zaraz po urodzeniu i powoduje, że dzieci  są  niezdolne do tworzenia prawidłowych stosunków społecznych, do naturalnego udziału w życiu rodzinnym, do spontanicznych emocjonalnych kontaktów,  jak również do rozwoju prawidłowej komunikacji.

            PRZYCZYNY
         Na pytanie o przyczyny nadal nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Mówi się o wielu przyczynach, miedzy innymi o czynnikach genetycznych, zaburzeniach rozwoju układu nerwowego oraz uszkodzeniach prenatalnych i problemach podczas porodu, m.in.: krwawienie w czasie ciąży, zatrucie ciążowe, przenoszenie ciąży, niska waga urodzeniowa dziecka, zaawansowany wiek matki, infekcje oraz choroby zakaźne podczas ciąży, niezgodność czynnika Rh matki i dziecka, leki zażywane podczas ciąży oraz konieczność sztucznego wywołania porodu, wydłużony czas porodu, a także niedotlenienie lub przetlenienie dziecka.
        Zebrano również wiele danych dotyczących związków autyzmu z anomaliami w budowie i funkcjonowaniu mózgu, które mogły powstań w okresie płodowym, niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie.

            CHARAKTERYSTYKA I OBJAWY 

Stopień zaburzeń autystycznych może być różny, od łagodnego po bardzo poważny. Najczęstsze objawy to:
- zaburzenia lub całkowity brak mowy;
- zaburzenia niewerbalnych zachowań, takich jak: ograniczony kontakt wzrokowy, charakterystyczna ekspresja twarzy (uśmiech) oraz postawa ciała;
- agresja, autoagresja, krzyk,  płacz, które stanowią czasem rolą komunikatu;
- występowanie w mowie stereotypii, powtórzeń, echolalii;
- słaba więź emocjonalna z bliskimi oraz opiekunami;
- małe zainteresowanie kontaktem fizycznym z inną osobą;
- brak właściwych reakcji na głos bliskich osób oraz na swoje imię;
- brak potrzeby dzielenia radości, smutku, zainteresowań lub osiągnięć;
- zachowanie niedostosowane do zachowań innych osób w jego otoczeniu;
- brak inicjatywy w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami;
- brak umiejętności zabawy tematycznej, opartej na wyobraźni (zaburzenia zdolności naśladowania);
- zabawa stereotypowa, powtarzająca się, wprawianie przedmiotów w ruch wirowy, koncentrowanie się na szczegółach przedmiotów i zabawek, manipulowanie trzymanymi w ręku przedmiotami;
- przywiązanie do pewnych czynności, które muszą być wykonywane tak samo i w tej samej kolejności;
- brak reakcji na dźwięki lub nadwrażliwość dźwiękowa;
- nadwrażliwość lub brak wrażliwości na smaki, zapachy, ból, zimno lub gorąco;
- stereotypowe ruchy ciała;
- kompulsje.

            DIAGNOZA

Bardzo ważne jest wczesne postawienie diagnozy, wtedy terapia przynosi najlepsze skutki. Diagnozę, że dziecko ma autyzm stawia się wówczas, gdy występuje zespół złożony z trzech głównych typów zachowań:

- nieprawidłowe więzi społeczne i rozwój społeczny;

- zaburzenia w komunikowaniu się;

- stereotypowe, powtarzające się, ograniczone czynności i zainteresowania.

Terapia

    Działalność dydaktyczna Ośrodka prowadzona jest w oparciu o programy rewalidacyjno-wychowawcze dla dzieci i młodzieży z autyzmem dostosowane indywidualnie do każdego ucznia i uwzględniające jego potencjalne możliwości, potrzeby, wiek i stopień zaburzenia rozwoju. Indywidualne programy nauczania tworzone są przez nauczyciela prowadzącego danego ucznia, we współpracy z gronem specjalistów oraz z rodzicami dziecka. Zawierają treści programowe zgodne z Ramowym Programem Edukacyjno-Terapeutycznym placówki dla poszczególnych grup wiekowych: wczesnej interwencji, grupy przedszkolnej i szkolnej.

        Wspólnym celem każdego programu jest:

  • Intensywna stymulacja rozwoju psychoruchowego w zakresie: zdolności naśladowania, rozumienia mowy, komunikacji, umiejętności przedszkolnych i szkolnych, sprawności ruchowych, samoobsługi i samodzielności.
  • Wyrównywanie deficytów rozwojowych.
  • Redukowanie zachowań trudnych.
  • Nauka zachowań akceptowanych społecznie.

      W ramach terapii prowadzone są indywidualne zajęcia terapeutyczne, ukierunkowane na rozwijanie deficytowych sfer funkcjonowania dziecka oraz zajęcia w małej grupie wg metody Ruchu Rozwijającego W. Sherborne. Zajęcia z dziećmi prowadzą specjaliści z zakresu pedagogiki specjalnej, pomocy psychologicznej dziecku i rodzinie oraz wczesnegowspomaganiarozwoju.

 

METODY  i FORMY PRACY

    Drogą do realizacji podstawowych celów nauczania jest bazowanie w codziennej pracy rewalidacyjno-wychowawczej z uczniem na zasadach terapii behawioralnej, w której dokonuje się zmian zachowań nieadekwatnych poprzez system wzmocnień. Staramy się, więc znaleźć takie czynniki nagradzające lub zachęcające do odpowiedniego zachowania, by utrwalały to zachowanie i prowadziły do zaniechania zachowań niepożądanych. Nagrody, aby spełniały swoje zadanie dobieramy indywidualnie do każdego ucznia, tak by były atrakcyjne i pożądane. W pracy nad redukcją zachowań trudnych staramy się natomiast usuwać czynniki, które zachęcają dziecko do prezentowania takich zachowań i zastępujemy je bardziej odpowiednimi umiejętnościami.

     Podstawową formą pracy rewalidacyjno-wychowawczej w naszym Ośrodku jest terapia indywidualna, która wspomagana jest poprzez różnorodne zajęcia w małych grupkach. W ramach pracy grupowej prowadzimy następujące zajęcia:

- Metoda Dobrego Startu;

- Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne;

- zajęcia umuzykalniająco- ruchowe;

- logorytmika.

       Dodatkowo w zakresie działań mających na celu uspołecznianie wychowanków, priorytetową stała się dla nas integracja osób autystycznych ze środowiskiem ludzi zdrowych. Młodsze dzieci korzystają z systematycznego pobytu w grupach rówieśniczych w przedszkolach masowych, starsze biorą udział w okazjonalnych zajęciach w odpowiednich klasach szkół podstawowych, w warsztatach plastycznych w Muzeum Zamkowym, zajęciach warsztatów terapii zajęciowej. Uczestniczą także w zajęciach na basenie, w wycieczkach za miasto, bywają w barach, restauracjach, kinie, uczą się robić zakupy w pobliskich sklepach. Odnoszą również sukcesy w konkursach plastycznych i teatralnych.

 

1 procent

logo.jpg

Jesteśmy aby pomagać



Contribute!
Books!
Shop!

Powered by Joomla!®. Designed by: joomla 1.6 templates web hosting Valid XHTML and CSS.